1 juli 2010

Hoe ziet God eruit? Geen makkelijke vraag, maar wel eentje die de pre-teens helpen nadenken over wie God is. En nadenken blijven we doen, naast veel plezier hebben. Arnold heeft een “pak slaag” gehad met een potje voetbal met de kids, wat de kids een pak koekjes opleverde als “beloning”. De 21 kids blijven het moeilijk vinden om geloof te uiten of vorm te geven in een  persoonlijke relatie met de levende God. Dit geldt niet alleen voor de kids maar ook voor veel leerkrachten die we een stukje mogen trainen. En is dit misschien niet een uitdaging voor velen van ons?  

De kinderen kijken altijd uit naar elke volgende ontmoeting en tussendoor krijgen we een knuffel van de kids als we ze zien. En ook de leerkrachten komen vaker voor een gesprekje of voor gebed. In de “zomer”vakantie, die hier 1 maand duurt plannen we een aantal dagen met de leerkrachten en de pre-teens voor plezier en leren samen!

De ontwikkeling voor kinderwerk in onze kerk loopt gestaag. Er is een team van zondagsschoolleiders die het steeds beter doen, wat ons dus eigenlijk minder tijd kost. Ook voor het tienerwerk zijn er een aantal vrijwilligers. Omdat veel tieners op kostscholen verblijven, is het tienerwerk vooral gericht op de vakantieperiodes. Er komt voor ons meer tijd vrij om ons te richten op de ouders en de echtparen in de kerk. Niet dat we daar direct druk mee bezig zijn, Winnie zit nog in haar zwangerschapsverlof. Maar in het verdere verloop van het jaar hopen we daadwerkelijk tijd door te kunnen brengen met ouders en echtparen.

Echtelijke en ouderlijke relaties lijden veel onder de druk van werken voor de kerk (liefst elke avond naar de kerk), druk van de maatschappij voor persoonlijke en nationale ontwikkeling en culturele opvattingen over de plaats van huwelijk en gezin. Soms voelen we ons als een roepende in de woestijn. Toch weten we en zien we dat nu al door ons gezinnetje heen mensen aangeraakt en aangesproken worden. Recent deelde een van de leiders binnen JmeO hoe hij ons observeert en van ons leert. Met zo’n opmerking worden wij ook weer bemoedigd. We zijn zelf namelijk ook ver van perfect, maar doen wel ons best met God!

In de afgelopen maanden in onze nicht Suzan getrouwd. Ik zeg afgelopen maanden, omdat dit in Rwanda nooit uit 1 onderdeel bestaat. Eerst is er de introductie en bekendmaking van het huwelijksvoornemen kerk. Daarna volgen er een aantal familiebijeenkomsten om de bruid te helpen in de voorbereidingen. Dan volgt het tradiotionele voorstellen aan de ouders, waarbij de ouders van de bruidegom toestemming vragen aan de ouders van de bruid. Dit is een hele ceremonie. Binnen een maand na de ceremonie volgt de huwelijksvoltrekking in de kerk en een grote receptie. Na de receptie gaan familieleden gezellig met het verse echtpaar mee naar huis voor nog een taditionele “huishoud opening” waarbij huishoudartikelen en levensmiddelen worden gegeven. Twee weken na de bruiloft is er een eerste officiele maaltijd samen met het echtpaar, waarnaar de deur open is om op visite te komen. Lang verhaal he? Vandaar dat onze kindje in slaap vielen in hun eetstoel na een van de ceremonies! Het is wel leuk om het hele traject mee te kunnen maken. Arnold was recentelijk “best man” bij een bruiloft van een vriend en collega.