Jemmy John Ngaboziza

Jemmy is geboren op woensdag 19 mei 2010 om 07.40 uur. Hij weegt 3.325kg, en zijn lengte werd niet goed gemeten.

De naam Jemmy komt van Jeremiah wat betekend: De Heer (is) verhoogt. John betekend God's genade en is de naam van Winnies in 1997 overleden vader. Ngaboziza is Kenyarwanda en betekend de Heer is een schild en beschermer.

Jemmy (spreek uit djemmie) is geboren in het King Faisal ziekenhuis, en mocht na 1 nachtje slapen naar zijn huis. Ook Winnie mocht naar huis na 1 dag. Ze maken het allebei goed. Davin en Daniella zijn erg blij met hun broertje.

Hieronder een paar foto's en daaronder het "volledige" verslag.

Het team! vlnr: Deborah met Daniella op schoot was de oppas tijdens de bevalling, Nicole de verloskundige, Winnie met Jemmy, op de voorgrond Davin, daarachter Arnold en links zit Mediatrice de "kraamhulp", vriendin en vrouw van de voorganger. Het is op haar rekening te schrijven dat Winnie snel hersteld!

Dit verslagje is geplaatst om een indruk te geven hoe dingen anders gaan hier!

Het is dinsdagochtend 18 mei 2010. Winnie wordt wakker na een onrustige nacht. Nog anderhalve week voordat haar zwangerschap bij de 9 maanden is, maar al nu voelt ze de eerste lichte weeen die erg onregelmatig komen. Wie weet, misschien komt de baby wel snel. Overdag doet Winnie met Arnold nog wat laatste boodschappen in de auto die royaal aan hun uitgeleend is door een vriend. Na een hobbelige rit wordt ook de verloskundige Nicole bezocht, vooral om te weten waar ze woont. Nicole heeft geen auto, en mocht de baby ’s nacht willen komen, moet Arnold Nicole ophalen vanuit haar huis. ’s Middags brengen we een bezoek aan het ziekenhuis, om wat voorbereidend papierwerk te regelen voor de verzekering.

Op dinsdagavond komen de weeen regelmatiger. Het lijkt ons handig om de verloskundige en de kinderoppas deze avond nog op te halen. Ze kunnen allebei slapen in een van de kamers op de basis. Mochten de bevalling ’s nacht echt inzetten, dan hoeven we er niet meer op uit om mensen op te halen.

Woensdagnacht volgen de weeen zich steeds sneller na elkaar op. Nicole wordt wakker gebeld, super luxe om Nicole zo bij de hand te hebben. Nicole houdt Winnie over het verloop van de nacht in de gaten, terwijl Arnold alles in gereedheid brengt om naar het ziekenhuis te gaan. In Rwanda zijn thuisbevallingen niet toegestaan. Om 04.15 uur starten we de auto en rijden we naar het ziekenhuis 15 kilometer verderop. De straten zijn leeg, al zijn daar al wel de eerste motortaxi’s die mensen naar huis brengen van een nacht bidden, of anderen vroeg op hun werk afzetten.

In het ziekenhuis is er een beetje gesteggel over de juiste kamer. De “weeen wachtkamer” is vies, een andere is niet schoongemaaktJ. Na wat gesjouw is er een bed klaar. Winnie wordt door een verloskundige van het ziekenhuis onderzocht. Alles is goed, de ontsluiting was al 7 centimeter toen we van huis wegreden. Nu is het dus wachten op een volledige ontsluiting. De weeen worden heftiger en intensiever. Arnold heeft inmiddels een voorschot van 100.000 Rwandese Franc betaald bij de administratie van de eerste hulp.

Het is nu 06.15 uur, en Winnie wordt verplaats naar de nu schoongemaakte “weeen wachtkamer”. Dit is een twee persoonskamer. Aan de andere kant van het gordijn wacht iemand op het kunstmatig op gang brengen van de weeen. Gelukkig maakt ze geen lawaai, al rinkelt haar telefoon erg irritant op het metalen nachtkastje. We hebben inmiddels 2 verschillende verloskundige gezien die allebei dezelfde vragen stellen. Nicole is een gast in het ziekenhuis, ze mag dus geen medische handelingen doen. Wel lekker dat ze alles in de gaten houdt en stiekem toch advies geeft aan de andere verloskundigen. Inmiddels probeert Arnold de verzekering op de hoogte te stellen van de iets vroeger dan uitgerekende bevalling. Via Hong Kong komt de beslissing over vergoeding te liggen in Londen. De beslissing is handig omdat dan de verzekering een directe betaling aan het ziekenhuis wil overeenkomen. Dat scheelt ons voorschieten.

Het is 07.45 uur, inmiddels is dit de 3^e verloskundige. Deze kijkt erg nors. Het lastige hier is dat dokters en verplegers niet gewend zijn informatie te geven aan de patienten. Winnie is inmiddels niet meer in staat helemaal helder te denken, de weeen komen snel en heftig. Nicole probeert de staf aan te sturen, maar die zijn wat eigenwijs. Inmiddels komt er een administratieve staf vertellen dat er een vriend aan de telefoon is uit het buitenland die wil weten hoe het gaat met de bevalling! Na haar verhaal te hebben gehoord concludeert Arnold dat dit de verzekering uit Londen moet zijn die graag wil weten hoe het gaat en ook een directe betaling probeert te regelen. Deze persoon van het ziekenhuis lijkt niet erg proffesioneel, en Arnold verteld haar wat ze moet doen.

08.20 uur, Winnie is er zat van. Er zit geen regelmaat in de controles van de verloskundigen, het is Nicole zelf die de hartslag van de baby beluisters met haar eigen apparaatje. Het wordt nu toch wel eens tijd om te kijken hoever de ontsluiting is. Daar komt de gynacoloog, die dinsdag nog een formulier ondertekende voor de verzekering. We hadden niet verwacht elkaar zo snel te zien. De verloskundige wil het water breken, maar de dokter kijkt eerst naar de ontsluiting. Die is niet volledig, dat is teleurstellend. Maar het water breken versneld de ontsluiting enorm. Winnie wordt met spoed naar de verloskamer gereden. Onderweg wordt Nicole tegengehouden door een langshuppelende dokter (die niet eens bij Winnie is geweest). Nicole mag niet mee. Pardon? Arnold wordt boos en zegt kordaat: Klaag me maar aan na de bevalling, Nicole gaat mee! De dokter druipt af. In de verloskamer wordt dit verhaal herhaald, dit keer met de vraag of we een brief kunnen schrijven met onze wens dat Nicole bij de bevalling is. Arnold heeft pen en papier bij de hand en schrijft een keurige brief terwijl Winnie bijna een baby ter wereld brengt.

In de verloskamer wordt alles in gereedheid gebracht. Er is discussie hoe Winnie moet liggen, uiteindelijk beslissen wij dat zelf maar. Af en toe komt er en dokter lang die in het wilde weg een vraag steld. Eindelijk, om 08.40uur wordt Jemmy geboren. De verloskundige wil hem onmiddelijk schoonmaken, wat opnieuw een protest opleverd van onze kant. Gelukkig wordt het begrepen en wordt Jemmy eerst op Winnies borst gelegd, waar we de eerste speciale momenten van kennismaking met onze 2^e zoon doorbrengen. Hij heeft best veel haar, en lijkt meer op een blanke dan Davin en Daniella deden. Hij heeft een echt “Vermeulen” bekje! Grote voetjes en lange vingers en een rond hoofdje...wat mooi!

Alles bijelkaar> wat is het toch een wonder! Samen nemen we even de tijd om God te danken en Jemmy op te dragen aan hem.

Winnie en Jemmy worden naar de slaapzaal gereden, na opnieuw een discussie, dit keer over de noodzaak van een hechting in een piepkleine scheur. Gelukkig luisteren de verloskundigen naar het advies van Nicole, en wordt er afgezien van de hechting. De verpleegkundigen en verloskundigen waren verbaasd en geschokt toen Arnold Jemmy overpakte van de verloskundige nadat hij gewogen en gecontroleerd was! Dat zijn ze niet gewend, dat een vader weet hoe hij zijn baby vast moet houden.

In de loop van de dag wordt Winnie naar een 1 persoons kamer gebracht waar ze iets meer rust krijgt. Mediatrice is inmiddels op komen dagen om voor Winnie en de baby te zorgen. Dat is gebruikelijk in de ziekenhuizen hier. Dit ziekenhuis heeft nog het voordeel dat er eten voor de patienten gekookt wordt, in de meeste ziekenhuizen moeten familieleden eten komen brengen. Arnold pleegt wat telefoontjes en gaat dan rond het middag naar huis. Later op de middag keert hij terug met Daniella en Davin voor de eerste kennismaking met Jemmy! Ze zijn erg blij maar ook onwennig. Donderdag rondt het middaguur mogen Winnie en Jemmy naar huis! Wat een feest!

[ Back ]