December 2011

Het zou je in Rwanda zo kunnen ontgaan dat het bijna kerst is. Het is zo anders dan in vergelijking met Nederland. Kerst in Nederland betekend donkere en koude dagen, die we opluisteren met vrolijke en kleurrijke verlichting en andere versieringen, die eigenlijk niets met kerst te maken hebben. Kersmuziek klinkt over de straten, draaiorgels spelen Stille Nacht, radiostations hebben kerstjingles. Alles in Nederland wil je eraan herinneren dat het kerst is. Eerlijk is eerlijk, meestal gemotiveerd door commercie, die graag willen dat wij de kassa's vullen met onze gulle kerstuitgaven. En toch missen we deze sfeer, die kerst ook wel weer speciaal maakt.

Hier in Rwanda is het 25graden warm. Er is geen enkele kans op een witte kerst hier, dit is dus geen enkel discussiepunt op radio of tv hier. Het is om 05.30 uur licht en om 18.30 weer donker. De bomen in Rwanda hebben al hub bladeren nog, hier waren geen gure herfstwinden om ze eraf te blazen. Een enkele winkel in Kigali verkoopt kerstspullen, alleen voor de moezoengoes (witte mensen) en de rijke Rwandees. Rijdend door Busanza, een dorpje net buiten Kigali, zie je geen enkel kerstartikel of licht. Toch is het ook hier bijna kerst, in een totaal verschillende wereld.

Wat is de hoop die kerst kan brengen in Rwanda? Zeer recent werden we weer geconfronteerd met armoede, onrecht en diep verdriet. Twee keer per week komt er bij ons iemand langs om papaya's te verkopen. Een arme jonge vrouw, misschien net 20jaar, met altijd oude gescheurde kleren aan. Een aantal maanden geleden beviel ze van een beeldschone baby. Armoede kent geen zwangerschapsverlof, dus al snel liep ze met de zware mand met papaya's op haar hoofd en de baby op haar rug om te voorzien in haar dagelijks brood. Haar inkomen zal waarschijnlijk niet veel meer dan 50euro per maand zijn. Gisteren kwam ze weer langs met papaya's. De mand is zo zwaar dat hulp nodig heeft om de mand van haar hoofd op de grond te tillen, en vice versa. DIt keer had ze geen baby op haar rug, en haar gezicht, altijd al wat bedrukt, staat somber.

Haar verhaal is kort en ongeloofelijk. Op een avond legde ze, na het voeden, haar baby op bed. De volgende ochtend vindt ze haar baby dood in bed. Vol angst gaat ze naar het lokale ziekenhuis, die helaas niest meer kunnen doen, dan proberen erachter te komen waarom dit verder gezonde babietje plotsteling overleden is. Hun conclusie is gruwelijk en ongeloofelijk. Haar baby is vergitigd, zeer waarschijnlijk heeft iemand iets in het mondje van de baby gestopt, terwijl het op de rug van de moeder zat. Is dit waar? Het is heel goed mogelijk, er is op het platteland nog veel hekserij en dit soort dingen gebeuren.

Deze foto is niet van de moeder in het verhaal!

Rwanda is een heel erg Christelijk land, met meer dan 80% van de mensen die zegt Christen te zijn. Een volgeling van de baby die geboren werd in een stal, waarvan we geloven dat Hij de Zoon van God is! Wat betekend dit dan? Wat heeft deze Zoon van God ons geleerd tijdens Zijn tijd op aarde? Is dat eigenlijk nog wel een actuele en relevante boodschap voor vandaag? Of is kerst een warm gevoel, gezelligheid, lekker eten en de zondagschoolkinderen die een toneelstukje doen over Jozef en Maria? We zingen Vrede Op Aarde, maar dat is het nog niet. We zingen ook In De Mensen Een Welbehagen. God is blij met ons, met zijn mensen. Niet om wat wij doen, want zoveel vrede brengen wij niet. Daar kwam Jezus voor. En hoe hij dat doet? 1 voor 1. 

Op maandag de 19e hebben wij een kort King's Kids camp voor 5 dagen. Het kost deze keer ontzettend veel moeite om alles te organiseren. We hebben een aantal bekende tieners en een aantal nieuwe tieners van heel verschillende achtergronden. Een van de tieners heeft een vader die in de gevangenis zit, de ander is het kind van zendelingen, weer een ander heeft een katolieke achtergrond. We kijken uit om onze tijd met deze jonge mensen te delen, in wie God een welbehagen heeft. Weten ze dat zelf? 

We zouden bijna vergeten dat we een aantal weken geleden nog in Nederland waren! De eerste twee weken terug in Rwanda werkt gekenmerkt door ziekte van de kinderen. Gelukkig zijn ze weer helemaalt beter en is de tijd van rondrennen met bakje voor overgeven en opruimen van diarhee voorbij!

In de afgelopen week hebben we een stukje land kunnen kopen in Busanza, een 20 minuten lopen van waar we nu wonen. Dit was mogelijk gemaakt door een specifieke gift hiervoor van vrienden uit Nederland/Rwanda! Het is de bedoeling en hoop dat we hier op termijn een klein huisje kunnen bouwen voor Winnie's moeder. Winnie's moeder is in de 70 en woont in een dorpje in Uganda, waar ze weinig hulp krijgt van mensen en geen goede faciliteiten voor haar zijn, We zouden graag zien dat ze in Kigali komt wonen, Dit is dus stap 1! Op de lange termijn hopen we ook zelf hier een huis te kunnen bouwen. Bouwkosten in Rwanda vallen eigenlijk nogal tegen, en een eenvoudig huis kost ook al snel 10.000 euro. Hieronder een paar foto's van het stukje land. Op de eerste foto zie je Arnold in de verte zwaaien!

(church as family)

November 2011

Ik heb een geweldige week gehad in Ashford, Wicklow, op 40 min ten zuiden van Dublin, Ierland. Ik hoorde van deze mensen in augustus 2010 na het beluisteren van een podcast uit thegodjourney.com. Wat ze vertelde op deze podcast weerklonk diep in mijn hart, en ik besloot contact met de Ierse mannen te leggen. Een eerste poging om elkaar in Kenia te ontmoeten werkte niet uit, hoewel we als vrucht van deze poging een vriendschap ontwikkelden met een groep van mooie mensen in Webuye, Kenia, die vrienden zijn van de Ieren.

Dit was de tweede, en nu geslaagde poging! Ik verbleef bij David en Nina Rice , geweldige warme en gastvrije mensen. Ik heb kennis gemaakt met veel van hun vrienden, en ik was in staat om een ​​kijkje te nemen naar, en met hen te genieten, van hun unieke manier waarop hun samen kerk zijn beleven. Onze harten vonden elkaar in liefde voor onze Jezus en de liefde van Vader voor ons. We hadden veel goede gesprekken. Alle dagen waren goed, maar de vrijdag sprong erboven uit voor twee redenen. Eerst hadden we een lunch met ongeveer 6 mannen, gevolgd door een "vriendelijke" spel van snooker! De vriendschap, echte waardering, en de liefde tussen deze mensen en voor de Vader, waren duidelijk. Niet in een slecht religieuze formule, maar in een eenvoudig manier door de gesprekken en tijdens het snookeren. Ik voelde me erg hartelijk ontvangen in hun leven en niet als een vreemde, maar als een broer. Het tweede was het heerlijk diner met mijn gastheer en 3 andere jonge echtparen. Het eenvoudig delen van ons leven en ervaringen was verfrissend.

Terug in Nederland heb ik drie uur naar mijn beeldscherm gestaard, proberend om een conclusie te trekken en er een mooi verhaal van te maken. Maar een verhaal heeft een einde, iets wat ontbreekt in mijn verhaal! Dat is op zich geen slechte zaak, het betekent dat het verhaal  nog steeds vervolgd wordt. Zonder een slot aan het verhaal wilde ik toch iets vertellen over deze tijd en en een beetje terugkijkend naar hoe het begon.  Vanaf ergens in 2009 bemerkte ik langzaam gevoel van onbehagen in mijn hart, niet goed merkbaar in het begin, maar elke maands een stukje sterker. Het gevoel van onbehagen over de manier we naar de kerk kijken, hoe we kerk beleven en kerk doen, maar ook heel persoonlijk over mijn eigen leven als zendeling en hoe ik God daarin betrek.  Na het lezen van verschillende boeken, waarvan "Dus je wilt niet meer naar de kerk gaan" de grootste impact had, voelde ik me erg gefrustreerd met de kerk wereldwijd. In het algemeen is  de kerk een grote organisatie geworden, met allerlei doelstellingen en agenda's, die vaak een eenvoudige boodschap van genade en overweldigende liefde van de Vader vergeet. Een Vader die eenvoudig, met de diepst mogelijke passie, verlangt maar Zijn kinderen.

Maar ik was en ben nog steeds in de eerste plaats vooral gefrustreerd met mijn eigen leven. Ik zag mezelf leven als een religieuze zendeling, die de idealen en richtlijnen van de organisatie volgde. Ik had niet het gevoel dat ik de Vriend volgde die Jezus beloofde toen Hij de aarde verliet (de Heilige Geest). Ik volgde beginselen en waarden, ideeën en richtlijnen. Er is op zich niets mis met deze dingen, maar ik besefte ik deze volgde, en niet Jezus!

God leidt ons in een ander begrip van Kerk zijn, en langzaam ook in een andere richting van werk en bediening. Ik ben, en wij zijn, hier enthousiast over, omdat we beseffen dat we Jezus volgen. IWe weten niet hoe de toekomst eruit gaat zien, voor nu gaan we verder met werk en leven als voorheen, met het verschil dat we nu heel bewust ervaren dat Jesus ons leidt en we onze oren voortdurend spitsen om te luisteren naar Zijn stem en Hem in Zijn voetstappen volgen.

Arnold

http://thegodjourney.com/2010/08/21/the-church-as-family/