25 juni 2010

Hobbelend rijdt de vierwiel aangedreven pick up auto naar de begraafplaats. Achterop staan 8 mensen en een klein lijkkistje. De mensen achterop moeten zich goed vasthouden op niet van de auto gelingerd te worden die zich voortbeweegd over de weg vol met grote gaten naar het dorpje Busanza. Kinderen joelen en roepen, ook volwassenen blijven stilstaan en kijken verrast naar de mensen achterop de pick up. Een van deze mensen valt erg op, hij is blank! Muzungu, Muzunga klinkt het blij. Maar de Muzungu lacht niet. Een van de mensen achterop de truck houdt een klein houten kruis omhoog, en dan begrijpen de mensen het, ze gaan iemand begraven. Maar die blanke achterop blijft toch bijzonder, wat doe hij daar tussen de Afrikanen? De blanke man is Arnold, hij neemt deel aan de kleine, sobere begrafenis van het te vroeg geboren kindje van Ruth en Jaggen uit Burundi, vrienden en collega’s bij JmeO Rwanda. De zangerschap leek zo goed te gaan, toch kwamen er complicaties en werd de baby al met 5 maanden ter wereld gebracht waar het maar heel even leefde. Samen met deze familie rouwen we en huilen mee. En altijd komt daar de “waarom?” vraag.

Op de begraafplaats worden we verrast door nog een kleine groep verdrietige mensen, ook met een klein kistje met een klein kruisje. Hun verhaal is nog veel triester: Het groepje bestaat uit leidinggevende van een school. Een van de studentes was zwanger geworden en een babytje werd geboren. In haar paniek, angst of wat er ook in haar hoofd omging, heeft ze dit kleine lichaampje in de “pit-latrine” van haar school gegooid. Dit is de gebruikelijke wc, een groot en diep gat in de grond met een klein gebouw eromheen. Het babytje had geen kans te overleven in deze prut, toen leidinggevende erachter kwamen was het al te laat. Er wordt een sober lied gezongen terwijl de kleine kistjes in de kleine graven worden getild. Een laatste afscheid voordat de gaten dichtgegooid worden. Het sobere lied blijft doorklinken.

 Soms zijn er geen woorden, maar is alleen het samenzijn troost. Soms is er geen uitleg, maar alleen een stil vertrouwen in God.  Gelukkig zij die verdriet hebben: God zal hen troosten. Dit zijn de woorden van Jezus in Matteus 5. Arnold mocht hiermee de familie en YWAM bemoedigen. Arnold heeft geen oplossing, juiste antwoorden of diepe inzichten. God zal hen troosten.

Naast deze gebeurtenissen heeft Arnold ook een week lang les gegeven in de Discipelschap Training School op de basis over het onderwerpen Trots en Nederigheid en Vreze des Heren. Het was een leuke en leerzame week waarin Arnold de studenten ook heeft uitgedaagd na te denken over werken met kinderen en gezin! Danielle heeft op dit moment vakantie, al is dit niet de grote vakantie hier, die begint in november. Davin heeft op 15 juli zijn 2^e verjaardag gevierd en wordt al een hele grote stoere jongen! Ook Arnold heeft in juli zijn 31^ste verjaardag gevierd, hij weet niet of hij nu oud of jong is! Samen met buurman Hans die recent 60 jaar werd hebben we een feestje gegeven in een mooie tuin in Kigali! Dat was erg gezellig, het is leuk om te zien hoe de Rwandezen genieten van spelletjes spelen.

Deze komende weken zijn we druk bezig met King’s Kids activiteiten, geholpen door een team uit Kenya. De komende weken zijn we ook iets meer druk met onze kerk, allebei mogen we een keer spreken. Het gaat verder goed met ons. We genieten van elkaar en wat we mogen en kunnen doen hier!