Klik hier voor "verse" foto's!

--------------------------------------

Het was een uniek moment om de 2 moeders met elkaar te zien praten via Skype. Onze internetverbinding liet het zelfs toe om ook video te gebruiken, zodat Winnie's moeder en Arnolds moeder elkaar in de ogen konden kijken. Beide moeders uitten hun waardering voor elkaar en hun kinderen, waarbij aan beide kanten een traan in de ogen was te zien. 1 dag hebben ze elkaar echt gezien, in 2008, de kans dat dit ooit weer gebeurd is klein. Vandaar dat dit moment zo speciaal was. Winnie's moeder was voor een week op visite bij ons. Eerst hadden we plannen om naar Winnie's moeder toe te gaan in een gehucht in de grensstreek van Oeganda, maar praktisch werd dit erg lastig om te regelen. We hebben allemaal genoten van deze tijd, waarschijnlijk Winnie's moeder nog het meest, die volop met de kinderen aan het spelen was en haar verbazing maar niet kon onderdrukken over hoe slim ze zijn. (Ach.. bescheidenheid is om zijn plaats, maar dit was haar opinie!). 

De weer voor kerst was ontzettend druk! Niet omdat we zo druk waren met kerstinkopen, maar met 25 actieve tieners die kwamen voor het King's Kids Kamp! Hoewel de voorbereiding moeilijk waren en getekend door allerlei misverstanden met stafleden, werd het uiteindelijk een fantastische tijd. Het thema was geloof, hoop en liefde. Opnieuw konden we ervaren hoe goed het is voor de tieners om deze tijd te hebben om samen na te denken over geloven, God te zoeken en samen te bidden. Hoewel de meeste tieners geloven, hebben ze weinig of meestal geen input en begrip op hun nivo. Het simpel samen zijn, discusseren, plezier hebben en zelfs schoonmaken van wc's zijn eenvoudige ingredienten gebleken voor de tieners om hun geloof te verdiepen en te delen. De afsluiting met te tieners was gevuld met tranen en gebeden. De aflsuiting met de ouders was dit keer ook erg bijzonder met een gezamenlijk diner, optreden van de tieners en een korte preek voor de ouders! Het leuke is dat de ouders nog enthousiaster zijn dan de tieners zelf over hun tijd in de KK kampen!

We zijn al bijna 5 jaar in Rwanda! Wow, de tijd gaat snel. Al vanaf het begin had Arnold erg veel zin om ook wat meer van Rwanda's schoonheid te zien. Door alle drukte was daar nog weinig van gekomen, tot deze januari dan. Samen met Feste (Winnie's broer) en Remco (staf op visite van JmeO Heidebeek) maakten we de 5 uur durende busrit naar Nyungwe Forest, in het zuid-westen van Rwanda. Voor 2 nachten deelden we een kamer in een gasthuis aan de rand van het regenwoud. Op zaterdag maakten we een lange wandeling door de thee plantages en door het regenwoud naar een waterval in een vallei. SCHITTEREND! Dit regenwoud is het grootste in oost en centraal Afrika en is ongerept. Vol met hoge bomen die strijden voor het beste zonlicht, twaalf apenssoorten,en honderden verschillende vlinders, vogels en insecten. De diversiteit van het regenwoud was echt overweldigend, de reden waarom onze wandeling erg lang duurde was eenvoudig omdat we ontzettend vaak stilstonden om te genieten of weer iets bijzonders te bekijken samen met onze gids. Dit was genieten van Gods schoonheid en creativiteit op zijn best!

Terug naar school! De lange "zomer" vakantie is hier eindelijk afgelopen en alle scholen zijn weer begonnen. Dus ook Daniella en inmiddels ook Davin trekken elke ochtend hun schooluniformpjes aan! Wat een lekker stel samen! Davin is na een week ook gewend, en is trots dat hij niet meer huilt als hij weggebracht wordt. Dit brengt ook iets meer rust thuis in de ochtenden, waardoor Winnie haar handen vrij heeft om meer te doen. 

Vervelend nieuws is de ziekte van onze vriend Hans. Hans en Margo zijn vrienden, collega's en buren bij JmeO Rwanda. Al voor lange tijd had Hans last van zijn ribben. Nadat dit uiteindelijk leidde to een flinke ontsteking, bracht dit weer extra complicaties en veel pijn in een long die vol met vocht en bloed zit. Sinds begin januari lag hij in een kliniek. Na vele onderzoeken en foto's konden de dokters maar niet achterhalen wat de oorzaak is, en dus geen behandeling geven. Het advies kwam uiteindelijk om naar Nederland te gaan voor onderzoek en behandeling. We leven intens mee met onze vrienden in deze moeilijke en onzekere tijd. 

December 2011

Het zou je in Rwanda zo kunnen ontgaan dat het bijna kerst is. Het is zo anders dan in vergelijking met Nederland. Kerst in Nederland betekend donkere en koude dagen, die we opluisteren met vrolijke en kleurrijke verlichting en andere versieringen, die eigenlijk niets met kerst te maken hebben. Kersmuziek klinkt over de straten, draaiorgels spelen Stille Nacht, radiostations hebben kerstjingles. Alles in Nederland wil je eraan herinneren dat het kerst is. Eerlijk is eerlijk, meestal gemotiveerd door commercie, die graag willen dat wij de kassa's vullen met onze gulle kerstuitgaven. En toch missen we deze sfeer, die kerst ook wel weer speciaal maakt.

Hier in Rwanda is het 25graden warm. Er is geen enkele kans op een witte kerst hier, dit is dus geen enkel discussiepunt op radio of tv hier. Het is om 05.30 uur licht en om 18.30 weer donker. De bomen in Rwanda hebben al hub bladeren nog, hier waren geen gure herfstwinden om ze eraf te blazen. Een enkele winkel in Kigali verkoopt kerstspullen, alleen voor de moezoengoes (witte mensen) en de rijke Rwandees. Rijdend door Busanza, een dorpje net buiten Kigali, zie je geen enkel kerstartikel of licht. Toch is het ook hier bijna kerst, in een totaal verschillende wereld.

Wat is de hoop die kerst kan brengen in Rwanda? Zeer recent werden we weer geconfronteerd met armoede, onrecht en diep verdriet. Twee keer per week komt er bij ons iemand langs om papaya's te verkopen. Een arme jonge vrouw, misschien net 20jaar, met altijd oude gescheurde kleren aan. Een aantal maanden geleden beviel ze van een beeldschone baby. Armoede kent geen zwangerschapsverlof, dus al snel liep ze met de zware mand met papaya's op haar hoofd en de baby op haar rug om te voorzien in haar dagelijks brood. Haar inkomen zal waarschijnlijk niet veel meer dan 50euro per maand zijn. Gisteren kwam ze weer langs met papaya's. De mand is zo zwaar dat hulp nodig heeft om de mand van haar hoofd op de grond te tillen, en vice versa. DIt keer had ze geen baby op haar rug, en haar gezicht, altijd al wat bedrukt, staat somber.

Haar verhaal is kort en ongeloofelijk. Op een avond legde ze, na het voeden, haar baby op bed. De volgende ochtend vindt ze haar baby dood in bed. Vol angst gaat ze naar het lokale ziekenhuis, die helaas niest meer kunnen doen, dan proberen erachter te komen waarom dit verder gezonde babietje plotsteling overleden is. Hun conclusie is gruwelijk en ongeloofelijk. Haar baby is vergitigd, zeer waarschijnlijk heeft iemand iets in het mondje van de baby gestopt, terwijl het op de rug van de moeder zat. Is dit waar? Het is heel goed mogelijk, er is op het platteland nog veel hekserij en dit soort dingen gebeuren.

Deze foto is niet van de moeder in het verhaal!

Rwanda is een heel erg Christelijk land, met meer dan 80% van de mensen die zegt Christen te zijn. Een volgeling van de baby die geboren werd in een stal, waarvan we geloven dat Hij de Zoon van God is! Wat betekend dit dan? Wat heeft deze Zoon van God ons geleerd tijdens Zijn tijd op aarde? Is dat eigenlijk nog wel een actuele en relevante boodschap voor vandaag? Of is kerst een warm gevoel, gezelligheid, lekker eten en de zondagschoolkinderen die een toneelstukje doen over Jozef en Maria? We zingen Vrede Op Aarde, maar dat is het nog niet. We zingen ook In De Mensen Een Welbehagen. God is blij met ons, met zijn mensen. Niet om wat wij doen, want zoveel vrede brengen wij niet. Daar kwam Jezus voor. En hoe hij dat doet? 1 voor 1. 

Op maandag de 19e hebben wij een kort King's Kids camp voor 5 dagen. Het kost deze keer ontzettend veel moeite om alles te organiseren. We hebben een aantal bekende tieners en een aantal nieuwe tieners van heel verschillende achtergronden. Een van de tieners heeft een vader die in de gevangenis zit, de ander is het kind van zendelingen, weer een ander heeft een katolieke achtergrond. We kijken uit om onze tijd met deze jonge mensen te delen, in wie God een welbehagen heeft. Weten ze dat zelf? 

We zouden bijna vergeten dat we een aantal weken geleden nog in Nederland waren! De eerste twee weken terug in Rwanda werkt gekenmerkt door ziekte van de kinderen. Gelukkig zijn ze weer helemaalt beter en is de tijd van rondrennen met bakje voor overgeven en opruimen van diarhee voorbij!

In de afgelopen week hebben we een stukje land kunnen kopen in Busanza, een 20 minuten lopen van waar we nu wonen. Dit was mogelijk gemaakt door een specifieke gift hiervoor van vrienden uit Nederland/Rwanda! Het is de bedoeling en hoop dat we hier op termijn een klein huisje kunnen bouwen voor Winnie's moeder. Winnie's moeder is in de 70 en woont in een dorpje in Uganda, waar ze weinig hulp krijgt van mensen en geen goede faciliteiten voor haar zijn, We zouden graag zien dat ze in Kigali komt wonen, Dit is dus stap 1! Op de lange termijn hopen we ook zelf hier een huis te kunnen bouwen. Bouwkosten in Rwanda vallen eigenlijk nogal tegen, en een eenvoudig huis kost ook al snel 10.000 euro. Hieronder een paar foto's van het stukje land. Op de eerste foto zie je Arnold in de verte zwaaien!